اخیرا شاهد هستیم که اشخاص و گروههای منتقد دولت با بکارگیری رسانه های در اختیارشان شدیدا و متناوبا بطور ناجوانمردانه ای به نقد از برنامه ها و سیاستها و حتی برخی از ویژگی های شخصی رئیس جمهور می پردازند.
با نزدیک شدن به انتخابات سال آینده ریاست جمهوری روز به روز بر تعداد این حملات اضافه تر خواهد شد و تا حدودی در رقابت های انتخاباتی اینگونه مسائل طبیعی می باشد. اما نکته ای که قابل تامل می باشد و باید مورد توجه هم گروههای منتقد و هم دولتمردانمان قرار گیرد این است که:
1. متقدان، خود را در پیشگاه خداوند منان مسئول بدانند و از انجام هرگونه مطالب نامربوط بپرهیزند و کشور را در این برهه حساس دچار بحران ننمایند و اسباب کار رسانه های بیگانه را فراهم نیاورند.
2. دولتمردان عدالتخواه نیز با پایبندی به اصول خود، با مهرورزی و بالا بردن آستانه صبر ، پاسخگوی کلیه انتقادها باشند. گرچه می دانیم که این دولت بیش از همه دولت ها بی رحمانه مورد هجوم چه داخلی و چه خارجی قرار گرفته است اما چه می توان کرد؟!!!
آیا بهتر نبود با نقدهای منصفانه آن هم در زمینه مسائل مهم از قبیل مسائل اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی جاری کشور، دولت را در رسیدن به برنامه هایش یاری می کردیم؟
آیا بهتر نبود بجای آنکه از هر حرکت و اقدام رئیس جمهور سوژه ای برای رسانه های بیگانه درست کنیم، دست به دست هم دهیم و چاره ای برای آبادانی هر چه بیشتر کشور بیندیشیم؟
مگر ما هدفمان یکی نیست؟ مگر همه ما آزادی وآبادانی ایران را نمی خواهیم؟ مگر همه خواستار ریشه کنی فقر از جامعه مان نیستیم؟
هیچ کس منکر وجود مشکلات اقتصادی و ... نیست. هیچ کس منکر مشکل مسکن و بیکاری و فقر نیست. شما هم 16 سال فرصت داشتید و این مشکلات را داشتیم.
پس چرا؟
